DE LIFESTYLE VAN KIM VAN DER LEEST, kleuradviseur

'In het leven doe je nooit iets voor niets, heb ik gemerkt, alles valt op een gegeven moment in elkaar'

Leeftijd: 41. Levensloop: 17 jaar: wordt uitgeloot voor diergeneeskunde en gaat biologie studeren, gevolgd door een studie Frans. 26 jaar: wordt consultant in Brussel en Parijs. 29 jaar: trouwt. 30 jaar: geboorte dochter Lisca, drie jaar later gevolgd door zoon Hinno, nog twee jaar later door zoon Seger. Gaat werken in de gezondheidszorg en later in de uitgeverij. 38 jaar: richt na haar scheiding twee bedrijfjes op, geeft advies op het gebied van kleur, geur en zintuigen en 'totaal welzijn'. Favoriete kleur: citrus-sinaasappel. Favoriete geur: oriëntaals - de sfeer van Marrakech. Mooiste bloem: Oost-Indische Kers, de warme geel-oranje tinten horen bij deze fase van mijn leven. Lekkerste eten: chocola! Ik ontbijt elke dag met twee boterhammen pure hagelslag. Mooiste sieraad: een armband gekregen van mijn ex-man met de namen van de kinderen erin, en een ring met steentjes in regenboogkleuren. Favoriete sporten: golf en skaten. Lacht om: mensen die zichzelf durven zijn. Huilt om: romantische liefdesfilms. Wordt geïnspireerd door: het boeddhisme. Beste eigenschap: mensen laten zien dat er meer in ze zit dan ze denken. Achilleshiel: alsmaar doorgaan ten koste van mezelf. Mooiste compliment: als mensen vertellen dat m'n advies heeft gewerkt.

Diergeneeskunde zou ik gaan studeren, want ik wilde maar één ding: dierenarts worden in een dierentuin. Ik had namelijk meer vertrouwen in dieren dan in mensen, het gevolg van een emotioneel moeilijke jeugd. Helaas, ik werd vier keer uitgeloot en ben toen biologie gaan doen. Hoewel biologie waanzinnig goed voor je ontwikkeling is, wist ik niet zo goed wat ik er verder mee moest. De banen die er waren in dat vak zag ik niet zitten en daarom ben ik na mijn afstuderen Frans gaan doen in Aix-en-Provence en een businessopleiding in Fontainebleau. Om vervolgens als marketing consultant te gaan werken, eerst in Brussel en Parijs, later in Nederland; een commerciële baan in medische hulpmiddelen - daar kwam de biologie weer om de hoek kijken. In het leven doe je nooit iets voor niets, heb ik gemerkt, alles valt op een gegeven moment in elkaar.

Zo is het ook met kleuren. De belangstelling daarvoor had ik altijd al. Toen ik klein was, deed ik uitgedroogde viltstiften in water, en was gefascineerd door de kleuren die je kreeg. Later zag ik hoe mensen in hun leven bepaalde kleurencycli doormaken. Zelf heb ik net een rode fase achter de rug, een power-situatie, nu zit ik in een gele fase, meer een toestand van geven en nemen, van de zon in jezelf laten zien. Ik heb me in kleuren verdiept door middel van diverse opleidingen. Binnenhuisarchitectuur en gerichte cursussen over kleur en welzijn. Met die kennis en intuïtie heb ik een eigen zaak opgericht, Warm with Colours, die bedrijven adviseert met welke kleuren ze hun kantoren zo kunnen inrichten dat ze de juiste sfeer krijgen en eigenheid uitstralen. Zo richt ik ziekenhuizen, tandartsruimten, scholen en bedrijven in. Gaandeweg merkte ik dat je in de persoonlijke sfeer mensen meer en dieper kunt adviseren dan alleen door ze met doekjes bij hun gezicht te vertellen dat ze een zomer-, winter-, herfst- of lentetype zijn. Daarom ben ik één dag per week bezig om via mijn andere bedrijfje, Terra Magenta, cliënten via kleuren meer bewust te maken van zichzelf en van wat ze willen. Mensen die in een ongelukkige relatie zitten of rotwerk hebben blijken voor kleuren te kiezen die niet harmonieus zijn, niet bij ze horen. Als je via het kleurbewustzijn met ze werkt, blijkt de rest vaak ook in orde te komen! Heerlijk, want ik wil mensen laten strálen! Via hun uiterlijk of hun huis, want de kleur van een inrichting is net zo belangrijk. Zo heb ik zelf een jaar lang maar twee, drie uur per nacht geslapen - ik kon niet meer lópen, zo moe was ik. Nu help ik anderen met slaapproblemen door kleuradviezen, muziekadviezen en kleurenergie-behandelingen.

Kleurensymboliek
Elke kleur heeft een positieve en een negatieve kant. Rood is power, energie, passie - maar kan ook te veel, te heftig zijn. Grijs is neutraal en toont elegant en fijnzinnig in vrouwenkleren - maar in het interieur geeft grijs een heel ander effect. Oranje staat voor levenskracht maar aan de negatieve kant voor goedkoop. Blauw is zakelijk, symmetrisch en rustig maar kan ook saai zijn. Groen is harmonie, hoop, oprechte liefde - maar staat ook voor saaiheid. En dan gifgroen... dat werd vroeger gemaakt met arsenicum. Napoleon was gek op die kleur. Zelfs de gobelins aan de muren van zijn gevangenis in St. Helena waren gemaakt met deze tint. Maar naarmate de verfstof verdampte werd de keizer langzaam vergiftigd. Paars is de kleur van wijsheid, rust - maar richt je eetkamer er niet mee in, want je eet geen hap meer!
Jonge kinderen kunnen een hekel hebben aan geel. Logisch, want geel staat voor geven en nemen, voor loslaten, en daar is een kind nog niet aan toe. Bruin staat voor de moederrelatie, en als iemand zegt 'ik draag nóóit bruin', dan zegt die persoon daarmee soms iets over de relatie met zijn of haar moeder. Maar je moet altijd het totaalplaatje zien: de aversie tegen bruin kan ook een hele andere oorzaak hebben.

Een liefdeloze jeugd
Ik ben de dochter van een Engelse moeder en een Friese vader. Mijn moeder had een eigen bedrijf, mijn vader was schrijver. We woonden in een buur met allemaal directeuren, artsen en advocaten maar waren heel anders dan zij. Als kind vind je dat vreselijk. Mijn ouders leefden in een eigen wereld en ons gezin hing, wat emoties betreft, als los zand aan elkaar - als er een voedingspil was geweest had mijn moeder ons die gegeven, koken was zo'n gedoe! Toen ik ging studeren en een vriendje kreeg die het over zijn gevoelens had, begreep ik daar niets van, vond dat hij zich aanstelde. Gelukkig is dat veranderd. Mijn moeder is jong gestorven maar mijn vader ben ik steeds meer gaan waarderen. Nu vind ik het juist fantastisch dat hij schrijver is, en leuk dat hij na zijn vijftigste nog de kunstacademie is gaan doen.

Co-ouderschap, ook voor de hond
Door mijn rare jeugd koos ik als partner iemand op wie ik kon bóuwen. We kregen drie kinderen, nu tien, zeven en vijf jaar oud. Mijn man was voor mij een vader en moeder tegelijk. Maar zijn ouders waren net zo belangrijk voor me - eindelijk had ik een echte familie, hoorde ik ergens bij! Maar zo'n vlucht in een relatie houdt geen stand, en geleidelijk aan ging ik beseffen dat als ik getrouwd zou blijven, ik nooit aan mezelf toe zou komen. Ik verlangde ernaar op mezelf te gaan wonen. En vond een huisje dat ik eigenhandig heb opgeknapt en ingericht. Dat was heel therapeutisch. Het is vlak bij het andere huis, waardoor we makkelijk co-ouders konden worden. We delen niet alleen de kinderen maar ook de hond en de oppas! Het was wel een heel ander leven ineens, van Albert Heijn naar Aldi, van een hectare tuin-met-zwembad naar een mini-voortuintje. Maar ik heb officieel plukrecht in de oude tuin. En ach, wat heb ik intens genoten toen mijn eerste zelfgeplante sneeuwklokjes hier opkwamen... Gescheiden zijn heeft één heel prettige kant: je hebt echt een stuk vrije tijd, en dat is zalig. Door de pauzes in aandacht en zorg voel ik me nu een betere moeder dan toen ik dat fulltime was.

Surrogaatouders
Bij de scheiding was mijn grootste angst dat ik de ouders van mijn ex-man ook kwijt zou raken. Toen ik trouwde had ik immers zelf geen echte familie, kende ik het uiten van emoties niet. Ik huilde in die tijd als iemand me aanraakte, alleen prestaties golden. Maar vanaf het begin was er met deze mensen echt contact. Ze sloegen een arm om me heen, en dat ontroerde me zeer. En ze zijn om me heen gebleven. Het zijn jonge zeventigers met wie de kinderen en ik samen op vakantie gaan. Dat alles heeft me geleerd bepaalde angsten kwijt te raken en daardoor heb ik weer contact gezocht met m'n eigen vader.

De indigokinderen van nu
Volwassenen staan wel eens raar te kijken naar wat ik doe met kleuren - kinderen vinden het heel normaal. Ze hebben er zelf ook duidelijk ideeën over, gaan er intuïtief mee om. Tegenwoordig zijn er veel 'indigokinderen', heel drukke maar ook hoogbegaafde mensjes met een ander bewustzijn. Ze kiezen dikwijls voor paarstinten, de kleur van wijsheid en rijpheid. Het belangrijk om goed naar deze kinderen te luisteren.
Ze gebruiken woorden voorbij hun leeftijd, begrippen waar wij op die leeftijd nog lang niet aan toe waren. 'Leren loslaten' bijvoorbeeld. Ze zijn conceptueel en creatief op een leeftijd waarop wij nog maar net onze veters strikten!
Wat betreft mijn eigen kinderen: de oudste, Lisca, is een mooi en sportief, vrij introvert meisje - haar kleur is magenta. Zoon Hinno staat heel erg in z'n gevoel, is muzikaal, bij hem past paars. Hij is heel druk, en dan is het mooi te zien hoe hij 'groen pakt' voor rust door in de tuin te gaan zitten. De jongste, Seger, trekt zich nergens wat van aan, is een wijs kind - en daarmee een supergeel wezen.

Sport en spel
De laatste jaren heb ik geleerd dat je ook dingen zomaar voor je plezier kunt doen, zonder te willen presteren. Dat kreeg ik niet van thuis mee. Omdat ik daar geen aandacht kreeg, trok ik die door te presteren. Een acht was niks voor mij. Ik wilde altijd iets moeilijks doen, want dan zag men mij. Ik heb nu geleerd relaxter te leven. Ik golf maar heb geen handicap. Ik zing voor m'n lol in een groep en vind het heerlijk om me zo te uiten. Ik ben dol op skaten en geniet van het sporten in de natuur.

Leren mediteren
Twee jaar geleden ben ik begonnen met mediteren, samen met een vriendin. Eerst waren we een beetje lacherig, maar toen gebeurde het, toen zág ik dingen. Nu hoef ik daar niet meer voor te gaan zitten, het gebeurt overal, in de tuin en op de hei, gewoon vijf minuten rustig zitten en je bent terug bij jezelf.
Als ik naar de toekomst kijk, dan is mijn bestemming in dit leven om mensen te helpen met veranderingsprocessen, te zorgen dat ze zich beter gaan voelen. Mijn pad is grensverleggend op het gebied van welzijn en kunst. Ik herken patronen en wil mijn kennis overdragen. Ik geloof in reïncarnatie: elk leven heeft een opdracht, een vooraf bepaald pad, waar je ziel iets van moet leren. Maar dat betekent niet dat je fatalistisch moet zijn, je moet het wel hier en nu doen! Maar als je jezelf bent, ontmoet je op dat pad mensen en dingen die je de goede richting op sturen. Je wordt dan geholpen met álles. Wie niet vanuit angsten en zekerheden leeft maar liefdevol en open in het leven staat, wordt absoluut gesteund.